...á kristinthora.wordpress.com

Spurning hvort það sé eitthvað betra. 

Ég auglýsi hér með eftir tillögum að sniðugum hýsli fyrir bloggið mitt og lofa þar með endurkomu í bloggheiminn.

Virðingafyllst,

Kristín

Á föstudaginn var Kraptakvöld. Það var gaman. Góðar ræður, kveðskapur, andvarp, kórsöngur, glaumur og gleði.

Ég þreytti frumraun mína sem ávarpari (það er víst siður að nýnemafulltrúi segir nokkur vel valin orð á Kraptakvöldi), og held að eftir allt hafi ég ekki varpað skugga á skemmtunina. Hér birti ég ræðuna til gamans og afsaka um leið málfars- og stafsetningavillur sem kunna að leynast í textanum.

Gott kvöld kæru vinir,

og til hamingju með daginn, eins glæsilegan og hann er.

 

Ávarp nýnemafulltrúa á Kraptakvöldi...

eitthvað heyrði ég þetta út undan mér, nýkjörinn fulltrúi nýnema. Tilhugsunin var heldur óþægileg svo ég var fljót að leiða hana hjá mér.

 

Fyrir ekki svo löngu síðan var ég vinsamlega minnt á þessa skildu mína. Þótti mér þá vænlegur kostur að snúa þessu litla vandamáli upp í vitleysu og fór að velta fyrir mér hverju ég ætti að varpa á ykkur?

 

ég hefði fegin varpað áhyggjum mínum á einhvern annan,

jafnvel varpað rýrð á þann sem bæri ábyrgð á því að ég stend hér nú,

varpa ljóma á íslenskuna,

nú eða varpa skugga á hátíðina - þó það vilji ég síst gera.

 

Ég komst fljótt að raun um að hvorki dygði að ýta þessu á undan sér, né snúa því upp í lélegt grín svo útkoman varð eftirfarandi:

 

Ég ætla með ykkur í lítið ferðalag um hugarheim nýnemans.

Fyrsti skóladagurinn í Háskóla Íslands. Ég hafði lært fyrirfram hvar Árnagarð var að finna. Eftir smávegis leit og örlitla ringlan fann ég ofurlitla tölustafi við skólastofu á annarri hæð sem sögðu 201, jú ég var á réttum stað. Með fiðring í maganum og óvissu um hvað tæki við settist ég þar inn, tilbúin í slaginn, vopnuð ýmsum leskosti og korti af háskólasvæðinu. 

Fyrir mig var það aldrei spurning. Íslenskan er köllun mín enda alla tíð haft brennandi áhuga á íslensku máli.

 

Á tímabili taldi ég mig þó knúna til að bjarga málinu frá glötun.

Það hlyti að vera illa statt þegar menntaskólanemar á 4. ári stafsetja „hlutonum“ og „myndonum“, „eikkað“ og „eikker“

Segja „af því að þegar að hann fór að…”. 

Nota aldrei einn punkt í lok setningar, heldur alltaf þrjá.

Punktarnir þrír koma líka í stað kommu.

Kunna ekki að nota gæsalappir,

Annað hvort hrúga inn forsetningum eða sleppa þeim alveg,

Byrja aldrei á stórum staf í upphafi setningar,

ensku slettur, þágufallssýki, útvíkkun dvalarhorfs, nýja þolmyndin og svo mætti áfram telja.

Við allt þetta háði ég blóðuga baráttu. Mér fannst beinlínis verið að misþyrma okkar ástkæra ylhýra.

 

Dálítið kaldhæðnislegt að í fyrsta málfræði tímanum í Háskóla Íslands var nýnemum bent á að íslenskan snýst ekki endilega um hvað sé rétt og rangt mál, heldur fyrst og fremst að skoða málbreytingar og hafa áhuga á þeim.

 

Hmmm, þarf kannski að endurskoða þennan mikla baráttuanda minn.

 

Bókmenntirnar heilla líka, og er margur nýneminn mjög bókmentalega þenkjandi. Það sem setur hins vegar svip sinn á bókmenntafræðinám okkar nýnema er óyfirstíganleg hræðsla við norskar fræðibækur. En það er víst ekkert nýtt af nálinni.

 

Heimur íslenskunnar fyrir nýnemann er fullur af tækifærum. Hann hefur þann ótvíræða kost að í staðinn fyrir að læra bara bókmenntir eða bara málvísindi fær maður nasaþefinn af hvoru tveggja. Algjör draumur fyrir áhugasama um íslenskt mál. Heimur íslenskunnar er því vettvangur til að vera í senn fræðilegur og skapandi...

  

...Og að sjálfsögðu til að skemmta sér með skemmtilegu íslenskufólki.

Mér til mikillar hamingju frétti ég af öflugu og fjölbreyttu félagslífi íslenskunema.

Húrra fyrir okkur!

  

Það sem af er ári hefur Mímir ekki setið auðum höndum.

 

Nú þegar hefur hann tekið allhressilega á móti nýnemum í ferskmennagöngu og kynnt fyrir þeim Árnagarð og næsta nágrenni. Þar voru guðaveigar í bréfpoka vel þegnar af þyrstum nýnemum. Og endastöðin, hans annað heimili, Celtic Cross.

 

Mjög svo fróðleg vísindaferð var farin í Reykjavíkur Akademíuna og var Bakkus sjálfur viðstaddur. Á leið í bæinn var viðkomu á pizzahlaðborði vel fagnað af svöngum íslenskunemum. Gangan þaðan í bæinn tók bara 7 mínútur! huhumm...

 

Haustferðin var hin glæsilegasta. Lá leið Mímis þá inn í Mosfellsdalinn þar sem fróðleiksfísn forvitinna íslenskunema var svalað er þeir fengu að valsa um hýbýli nóbelsskáldsins. Í kjölfarið á því: æsilegar útreiðar, gómsætur grillmatur, bætandi brjóstbirta, fjörmikill félagsskapur og hrottalegur hressileiki.

Reyndar mismikill hjá Mímisfólki í lok kvöldsins.

 

Veturinn hefur farið vel af stað og ef þetta er forsmekkurinn af því sem koma skal, getur nýneminn áhyggjulaus hlakkað til að takast á við framhaldið.

 

En í kvöld fögnum við saman hinu árlega Kraptakvöldi í allri sinni dýrð og því óþarfi fyrir mig að varpa frekari skugga á þann fögnuð.

 

Takk fyrir mig,

Njótið kvöldsins á meðan þið getið.

Og að lokum: Skál fyrir komandi íslenskuári – og skál fyrir frábæru félagslífi!

 

 

Við komum á Leifsstöð klukkan 5:30 á miðvikudagsmorgunn. Ég, Bára, Brynja og Hjördís ætluðum að láta tékka okkur inn snuðrulaust, en einhverra hluta vegna fanst ein okkar ekki í fluginu til Parísar. Það kom í ljós að Brynju var ætlað að fljúga til Kaupmannahafnar eins og ekkert væri. Frekar ósáttar fórum við á söluskrifstofuna (sem var sem betur fer staðsett þarna við hliðina á) til að fá flugmiðanum breytt. Loksins gátum við hafið ferðalagið. Við eyddum dágóðum tíma í fríhöfninni, fengum okkur að borða og byrgðum okkur upp af íslensku nammi og brennivíni til kynna fyrir útlenskum vinum okkar í Montpellier. Við lentum á aéroport Charles de Gaulle þar sem arabar að flytja heila búslóð voru við hvert fótmál. Við sóttum farangurinn okkar og hófum ferðalag okkar í átt heim til Montpellier. Við byrjuðum á því að taka lest frá flugvellinum, tókum síðan metró á lestarstöðina, Gare de Lyon . Þaðan tókum við TGV til Montpellier. Samtals ferðuðumst við í um 13 klukkustundir. Við komum heim um hálf átta leitið. Það var mikill léttir! Um kvöldið borðuðum við ruslmat og gripum í spil og fórum snemma í háttin enda dauðþreittar!!!

Þar sem íbúðin okkar var innréttuð fyrir þrjá og við erum núna fimm urðu að verða breitingar á. Við fórum í IKEA til að kippa því í lag. Þar fengum við svefnsófa fyrir nýju herbergisfélagana, stórt eldhúsborð og fleira gagnlegt. Stóri skápurinn sem hefur staðið í eldhúsinu síðan við komum, og ég hef bölvað í sand og ösku síðan í september var tekinn í gegn. Hann var þrifinn hátt og lágt og einhvern veginn tókst okkur að drösla honum yfir í herbergi Brynju og Báru svo þar þjónar hann hlutverki fataskáps. Plássið í eldhúsinu er loksins orðið ásættanlegt og þar er hægt að athafna sig.

Við erum búin að sýna stelpunum aðeins um bæinn. Ég vona að þeim lítist vel á. Ég hef enn ekki hitt neinn úr skólanum. Það er örugglega enginn kominn ennþá þar sem hann byrjar ekki fyrrr en þann 30. Ég sótti einkunnirnar mínar og þetta gekk allt saman ágætlega, fékk 15 stig af 20, svo ég kemst óhindrað upp á næsta stig í skólanum.

Jason vinur minn frá Flórída kom á laugardaginn. Hann hafði eytt jólafríinu aleinn í bakpokaferðalagi um Spán og Marokkó, og skilið eftir hluta af farangrinum sínum hjá okkur á meðan svo hann kom til að sækja hann. Hann stoppaði hér í 2 daga áður en hann hélt áfram upp til Svíþjóðar að hitta vinkonu okkar þar. Hann kom færandi hendi, með te og krydd frá Marokkó svo á sunnudagskvöldinu eldaði hann fyrir okkur couscous og kjúkling með marokkósku kryddi! Við buðum Sesselju og Einari, íslenska parinu að norðan, auðvitað yfir í mat en þau eru þau einu úr skólanum sem eru komin líka. Jason kom líka með örlitlar guðaveigar sem við drukkum reyndar kvöldinu áður, ásamt Sesselju og Einari og Guðnýju og Gyðu bekkjasystrum okkar úr MS og John the golfer. Jább... Gyða kom sem sagt í heimsókn, en hún býr í Nice núna. Guðný er hér í Montpellier þangað til á föstudag og er lítill heimalingur á litla heimilinu okkar. 

Það var meira í lagi skrítið að koma til baka. Þurfa hálf partinn að byrja upp á nýtt við breyttar aðstæður. Jason og Saana eru farin og skilja eftir sig tóm. Eins og svo oft áður skapa ég mína eigin sálarkreppu. Hef mikið velt því fyrir mér hvort ég sé hér á réttum forsendum og hvort að fórnirnar séu þess virði að færa... Ég vona það!!

Hér er hið fínasta sumarveður!! Við höfum getað verið úti á bolunum eins og á góðum sumardegi á Íslandi, örugglega 15-20 stiga hiti þrátt fyrir að það sé janúar.

 

Ég er aftur komin til Frakklands. Í bæinn góða og íbúðina. Með okkur fluttu tvær yngismeyjar, Brynja og Bára. Við höfum staðið í ströngu síðan við komum við að endurskipleggja íbúðina, búin að færa risaskápa, bæta við húsgögnum og pakka upp úr töskum.... Lífið heldur áfram!

Ein ég sit og sauma...

Héðan eru allir farnir. Síðasta kunnuglega andlitið sem ég sá í Montpellier var Felipe vinur minn, og það var um hádegisbil í dag. Þá var kvatt innilega. Síðustu daga hef ég horft á vini mína hverfa í sitt hvora áttina og í dag var ég alein eftir, í mannlausri íbúð sem hefur hingað til verið of lítil fyrir okkur þremenningana frá íslandi. Ég naut þó dagsins, og þess að geta gert (nánast) allt sem mig langaði. Ég kláraði jólagjafainnkaupin um hádegisbil, og gaf mér svo nokkra tíma til að rölta um bæinn og líta mína uppáhaldsstaði augum í hinnsta sinn. Túrinn varð ansi langur, Place de la Comédie, L'Arc de Triuph, Chateau d'eau, Poligone og Anthygone. Montpellier er það besta sem hefði getað komið fyrir mig á þessum tímapunkti í lífinu. Kvöldinu eyddi ég í að pakka og þrífa, alein við undirspil frá Súkkat vini mínum. Nú skríð ég ein í bæli sem hefur verið hitað af tveimur stöllum í 4 mánuði. Kúri með Flórídíska krókódílinn minn, nýjan kodda og hlýtt teppi.

Ég trúi því ekki að þetta sé búið!

PS. Þetta er uppáhalds jólatréð mitt í heiminum! Því var plantað fyrir framan óperuhúsið á miðju Place de la Comédie. Gott ef að þetta er ekki bara ljótasta jólatré sem ég hef á ævinni séð. Það hefur vakið hláturtaugarnar til lífsins og þess vegna þykir mér vænt um það!

Kukkan hálf 10 í morgun var dyrabjöllunni hringt. Ég umlaði og bylti mér í rúminu, ætlaði að sofa aðeins lengur því ég þarf ekki að mæta í skólann fyrr en um hádegið. Óljóst heyrði ég Hjördísi fara til dyra, segja nokkur vel valin orð á frönsku við manninn þann sem raskaði ró minni. Jú, friðurinn var úti, og góð ástæða til. Loksins eftir næstum 9 vikna bið er módemið okkar komið í hús. Ég var ekki lengi að kveikja á tölvunni, tengja módemið og hlaða inn forritinu. Eftir bið sem aldrei virtist ætla að taka enda er draumurinn um nettengingu á 2 Rue Serane, 1e á gauche, loksins orðin að veruleika!

Já, allt ágætt að frétta eins og alltaf. Ég var að setja inn fyrsta hlutann af myndum frá frakklandi sem þið finnið á slóðinni www.picturetrail.com/kristinfrakkland Þetta er aðallega frá fyrstu dögunum okkar hér, það kemur meira seinna.

Við fórum til Nimes um helgina. Það er bær aðeins fyrir utan Montpellier. Þar sáum við þetta líka stórglæsilega rómverska hringleikahús. Það var ansi flott! Restinni af deginum var eytt í HogM. Við eigum nefnilega þetta fína afsláttakort í lestirnar, þannig að helgarnar eru vel nýttar í ferðalög. Lífið hér er bara eins og það er, það er fyrst núna að verða kalt. Það er um 10 stiga hiti. Við höfum ekki lagt í það að kveikja á öfnunum í íbúðinni okkar svo það er örugglega jafn kalt inni og úti. Ég sef í flíspeysu og ullarsokkum. Allavega... ég er búin að vera að mygla hérna á bókasafninu í skólanum allt of lengi, þetta er bara eini staðurinn sem ég kemst í internet, allavega ennþá.

Tad hefur ansi mikid gerst sídan ég kom hingad til Montpellier. Lífid er lokskins ad verda hversdagslegt. Núna er ég ég í skólanum. Trátt fyrir fjogurra ára fronskunám í MS er ég á nievou 1. Reyndar í teim sterkasta á mínu stigi, en samt tykir mér tetta heldur audvelt allt saman. Tetta er hálfgerdur byrjendabekkur og ég er ad laera nánast allt tad sama og eg laerdi hja Fanný, en ágaetis upprifjun engu ad sídur. Eg hefdi samt viljad fara i erfidari bekk.

Vid búum afskaplega rausnalegu búi á 2 Rue Serane, í midbae Montpellier. Íbúdin er stadsett vid hlidina á lestastodinni svo vid fáum heilu konsertana frá lestunum langt fram eftir kvoldum. Tetta er samt mjog gódur stadur, og stutt í all, nema kannski skólann, en tad tekur 20 til 30 mín ad komast tangad í tram. Sambúdin gengur vel og vid erum ánaegd hér.

Vid erum ad reyna ad fá netid heim, en tar sem ad fransmenn gera allt lúshaegt verdur tad ekki virkt fyrr en eftir 2 til 4 vikur. Tad virdist turfa ad flaekja allt allsvakalega hér og gera hlutina erfida. Til ad fá straetókort tarf ad framvisa vegabrefi, passamynd, skólaskirteini og gud má vita hvad. Heimsendingatjonustan í IKEA tekur 20 daga o.s.frv. Allt er svo haegvirkt og endalaus pappírsvinna. Madur lifandi.... Allavega. Tegar netid verdur komid heim fer ég ad blogga almennilega, ég lofa tví.

Eftir fyrstu dagana okkar hér, hótelaflakk og strogl vid ad gera okkur skiljanleg a framandi tungumáli, var tad ansi gott ad heyra loksins íslensku aftur frá odrum en okkur tremenningunum. Hér í Montpellier eru líka tveir Mosfellingar, Elín og Maren. Vid erum búin ad djamma sodlid med teim og tad hefur verid otrulega gaman. Svo eru adrir tveir íslendingar í skólanum okkar. Tetta eru krakkar ad nordan. Vid erum ekki farin ad kynnast neinum frokkum af viti svosem, en tad kemur med tíd og tíma.

Meira um aevintýrid seinna, verd ad hleypa odrum ad. Tid getid fundid nokkrar myndir fra Hjordísi a sidunni hennar. Heyrumst

Jamm, tad er heitt i utlandinu! Nu er eg formlega skrad i skolann en er enn heimilislaus. Tad er sjuklega erfitt ad fa ibud fyrir 3 herna. Allavega, vid traukum enn. Tad eru bara nokkrir dagar bunir og tetta er samt buid ad vera heilmikid aevintyri. Eg hef ekki enn komist i tradlaust net svo eg sit her a internetstofu og tad er heldur betur erfitt ad skrifa a franskt lyklabord svo eg hef tetta stutt, engin ferdasaga, vildi bara lata heyra i mer. Tangad til naest. Au revoir.

Loksins er ég farin að sjá fyrir endann á þessu öllu saman. Aðeins tvö próf eftir, þ.e. enska munnleg og hitt skriflega enskuprófið. Ég er farin að sjá útskriftina í hyllingum. Þó að ég vilji ekki hætta í MS og hafi ekki ennþá hugmynd um hvað verður um mig í haust þá finn ég ákveðinn létti í því að vera að útskrifast. Mér hefur tekist að afreka skollans mikið í vetur og ég held að nú sé kominn tími á eitthvað nýtt og framandi. Ég stend ennþá frammi fyrir stóru vali og hef sett mér þrjá kosti: nr.1 Fara til Frakklands, læra frönsku og tónlist. nr. 2 Fara í íslensku í háskólanum. nr. 3 Taka "full time" tónlistarnám heima á íslandi (en kannski vinna smá með). Ég get ekki valið. Ég á eftir að sakna MS meira en allt og veit ekki hvað ég á að gera við mig í lífinu. Allavega... kannski þarf maður bara að hugsa um eitt í einu, útskrifast og vinna í sumar... restin hlýtur að ráðast!?!

Mesta snilld í heimi átti sér stað síðastliðinn föstudag! Þessi yndislegu börn í 4.bekk í MS dimmiteruðu saman, hvað er hægt að hugsa sér betra?! Ég ætla að hafa um það eins fá orð og hægt er: Belja.is - bestar, morgunpartýið - snilld, gaðpartýið í MS - snilld, bæjarferðin - snilld, partý á ingó - snilld, maturinn á Básum - snilld, djammið á Básum - snilld, dansandi kennarar - snilld, 4.bekkingar í MS - snilld!!

Myndir segja meira en mörg orð!

www.picturetrail.com/kritpet    

Þetta hefur verið undarlegt páskafrí. Ég hef afrekað svo mikið, en samt ekki neitt. Prófin nálgast og ég er við það að fá taugaáfall af tímaskorti, því allur tíminn sem átti að fara í að læra fyrir þau í páskafríinu fór í að klára hin ýmsustu verkefni. MSingar eru alltaf svo seinir með allt og á það oftar en ekki bæði við um  nemendur og kennara. Ég hef verið alein heima mestalla páskana, því foreldrar mínur fóru til Prag. Því fylgja bæði kostir og gallar. Ég get lagt allt húsið undir mig fyrir bækur og blöð, og lært hvar sem er, í öllum herbergjum og hornum. Hins vegar er erfitt að koma heim á kvöldin og það er ekki sála í húsinu, enginn til að hugsa um mig eða gefa mér að borða. Ég hef samt fengið þó nokkuð af heimsóknum og óvæntum uppákomum. Ég hitti vinkonur mínar úr Mosó sem ég hef ekki séð lengi, dró fram gamla hjólið mitt, fór í páskaparty og í gær kom vinahópurinn. Við lögðum undir okkur húsið og okkur tókst að afreka mjög svo furðulegt spænskuverkefni öllum til mikillar ánægju. Mér leið eins og þar væri saman komin lítil fjölskylda, einhverjir sátu við tölvuna, aðrir horfðu á sjónvarpið og enn aðrir bjástruðu í eldhúsinu. Þetta var yndislegt kvöld og ég held að við mundum vera ágætis fjölskylda og halda gott heimili.

Allavega.... Schopenhauer bíður.

Já.... mér fannst kjörið að skrifa smá færslu í tilefni dagsins. Í dag er nefnilega merkisdagur. Í allan heila vetur hef ég unnið að stóru verkefni, svo stóru að það virtist stundum engan endi ætla að taka. Það hófst strax í september, þegar skólinn byrjaði og hefur verið þrotlaus vinna, puð og streð í tæpa 8 mánuði. En ég ákvað það alveg sjálf að taka þess ábyrgð og þess vegna er það mikill léttir í dag þegar ég hef loksins fengið í hendurnar afrakstur erfiðisins. Tirna, árbók útskriftanema í MS hefur litið dagsins ljós í öllu sínu veldi og er nú komin heim í stofu. Þar liggja nú 140 eintök í 7 kössum og bíða þess að komast í hendurnar á eigendum sínum. Þessu er loksins lokið, og ég er sátt og glöð með árangurinn. Samstarfsfólki mínu, og þeim sem komu að gerð bókarinnar á einn eða annan hátt þakka ég kærlega fyrir hjálpina, og þá sérstaklega nafnsystur minni, Kristínu Láru. Án hennar hefði okkur aldrei tekist þetta! Barnið mitt hef ég fengið í hendurnar, vinnan er orðin áþreyfanleg!!

Kv. Kristín Þóra Pétursdóttir, ritstjóri Tirnu 2006.

Það er komin mynd á kjörsviðsverkefnið mitt: www.internet.is/skandall/andres

Ljóð dagsins er eftir Nínu Björk Árnadóttur.. hún er idolið mitt! Ljóðið er svolítið lýsandi fyrir mína ljóðagerð og viðhorfi til hennar.

Varnarleysi

Ljóðin komu gangandi

þau gengu fyrir neðan glugga þinn

á fátæklegum klossum

en þú opnaðir ekki gluggann

ég vildi klæða þau pelli

 

og hengja á þau kórónu

þá urðu þau svo döpur

nú leita ég þeim klæða.